Ik ben nu zo ver dat ik oprecht durf te zeggen dat ik trots ben op mezelf.

Haar (23 jaar) verhaal, proces, groei en geluk.

 

Daar lig ik dan, op de behandeltafel in haar praktijk, klaar om een Access Bars sessie te ontvangen.

In de hoop weer te kunnen ontspannen en tot rust te kunnen komen. Ze begint met haar vingers de eerste punten op mijn hoofd aan te raken om contact te maken met mijn energie.

Ik voel dat ik afdwaal.

Ik voel haar energie door mijn hele lichaam stromen.

Ik voel tintelingen in mijn benen, die doorstromen naar mijn buik en armen.

Mijn lichaam word ineens helemaal zwaar en ik voel dat ik moeite heb om het los te laten.

 

 

Ik ben niet gewend dat toe te laten, ik moet en zal zelf de controle hebben. Ik schraap mijn keel en moet een paar keer slikken. Ik voel een bepaalde kriebel in mijn keel. Ze hoort dat ik moet slikken en ze vraagt mij waarom ik moet slikken. Waarop ik reageer en aangeef dat ik geen idee heb waarom. Het grappige was dat Leonie mij wel kon vertellen waarom.

 

De emotie was in mijn keel gaan zitten.

 

Het werd zo erg dat Leonie zelfs last kreeg van haar keel. Daarop volgend kwam de vraag; hoe vaak heb je commentaar van iemand geaccepteerd/geslikt?

Mijn hele leven lang ben ik bezig geweest goed genoeg te zijn voor de wereld. Niemand mocht iets negatiefs over mij denken. Niemand mocht boos op mij zijn en ik moest voor iedereen klaar staan.

Ik zette mezelf altijd op de laatste plaats en was druk bezig om voor anderen te zorgen, zolang niemand er maar onder leed, ook al duwde ik mezelf steeds verder weg. Mij en mijn uiterlijk willen aanpassen om erbij te horen.

 

Ervoor willen zorgen dat je er tussen past. Ik wist ondertussen niet meer wie de echte IK was.

Waar was ze en wat vond ze zelf leuk? Leuk om te doen, leuk om te dragen.

Waar was mijn eigen mening gebleven, wat vond ik er nou zelf van?

Ondertussen was ik mezelf (van binnen en buiten) zo verloren dat het donkere gat steeds groter werd.

 

Je word ouder en ontmoet andere mensen. Mensen die wel om je eigen mening geven. En die je leuk vinden om wie je echt bent. Zo leerde ik steeds meer mezelf terug vinden. Mezelf steeds meer te waarderen om wie ik echt ben. Althans dat dacht ik…

 

Daar was de zomervakantie.

Die eerste nacht… ik kon geen oog dicht doen. Ik begon ineens heel erg te zweten, mijn hele lichaam begon te tintelen en te trillen. Geen rust meer in mijn hoofd of lichaam.

Wat is er toch aan de hand?

Toen kwamen er hartklopping bij en misselijkheid. Krijg ik hier nou een hartaanval?

Het gaat maar niet weg. Wat is dit?

Mijn vriend zat al een aantal uren met een waaier te wapperen. Ik wist niet of ik het warm of koud had. Het werd alleen maar erger. Op de achtergrond klonken de auto's die over de snelweg reden.

 

De volgende dag toen we eenmaal in Frankrijk waren aangekomen gingen we op zoek naar een huisarts. Gelukkig was er een huisarts die mij kon helpen en slaappillen en medicijnen voor overdag voorschreef. En toen was daar het verlossende woord... Je hebt last van paniekaanvallen, zei de huisarts op zijn beste Engels.

De hele vakantie heeft in teken van de paniekaanvallen gestaan.

Ik heb mij gelukkig behoorlijk kunnen redden met de medicijnen en ondanks alles toch een hele leuke vakantie gehad.

 

Tegen de tijd dat we thuis waren heb ik direct een afspraak gemaakt bij de huisarts. Mijn huisarts hoorde mijn verhaal aan en bevestigde het verhaal van de huisarts in Frankrijk. Ik moest wel meteen met de medicijnen stoppen. Gelukkig kon ik ze meteen links laten liggen en er vanaf blijven.

 

Nu zijn we alweer twee jaar verder. Meerdere psychologen gehad. Bij allemaal handvatten gekregen. Weer stapjes verder geholpen. Maar toch niet zo ver als ik wilde zijn. Ik kwam niet verder. In anderhalf jaar behoorlijke stappen gezet maar ik bleef terugvallen. Op een gegeven moment kwam ik de deur amper uit.

Ik had geen energie meer om er tegen te vechten. Om de confrontatie aan te gaan.

Ik stopte mijzelf in een klein maar veilig hoekje.

Ik ging liever slapen om de dag gevoelloos door te komen. Om niks van het nare gevoel mee te maken.

 

Uiteindelijk toch maar naar de mogelijkheden gevraagd over medicijnen. Na een tijd proberen de juiste gevonden, waarvan de hoeveelheid precies genoeg was om de drempel kleiner te maken. Maar we zijn er nog niet...

 

Access Bars, ik ben het gaan doen. En ik kan je vertellen; het helpt zo goed! Het is de bedoeling dat je hoofd helemaal leeg wordt. Dat je weer helemaal kunt ontspannen en tot jezelf kunt komen. En dat is gelukt!

Het is zo'n geweldig gevoel om na twee jaar weer rust in je lichaam te hebben.

Twee jaar lang vulde ik mijn hoofd met zorgen en negatieven gedachtes.

Twee jaar lang kon ik niks meer aan je hoofd hebben, alle soorten drukte kon ik niet meer aan.

Hoe geweldig is het dan dat die 90 minuten ervoor zorgen dat al die negatieve gedachten opgeruimd worden.

Dat je zelf de keuze mag maken voor meer lichtheid in je leven en niet meer voor de zwaarte kiest?

Dat je tips krijgt om positiever te denken.

 

Omdenken en alle negatieve energie direct terug te sturen naar de afzender. Het helpt zo goed dat ik weer de deur uit ga. Het avontuur weer tegemoet. Vrienden en feestjes te bezoeken. Ik ga mij weer onder de mensen begeven en weer contact hebben met mensen.

 

Alleen maar leuke en positieve reacties krijgen van vrienden die je al een tijd niet meer zo hebben gezien. Heeft geeft zo'n geweldig gevoel.

 

En het mooie is dat iedereen wel iets heeft bijgedragen aan mijn herstel. Ik ben nu zo ver dat ik oprecht durf te zeggen dat ik trots ben op mezelf. Ik ben ook echt iedereen, en vooral mijn vrienden heel erg dankbaar voor alle steun en begrip. Niet voor iedereen was het makkelijk om te begrijpen wat er nou precies aan de hand was. Dat maakt het nog meer bijzonder dat onze vrienden zoveel hebben bijgedragen zonder dat ze het echt in de gaten hebben gehad. Ik ben jullie allemaal stuk voor stuk heel dankbaar!

 

Ik hoop in de toekomst nog veel meer (grote) stappen te maken. Nog veel meer leuke dingen te doen!

 

Familie/schoonfamilie ook zonder jullie had ik het niet gered! Ik ben ook heel dankbaar voor jullie steun en hulp en alle lieve warme knuffels! En natuurlijk mijn lieve vriend! Zonder hem was ik nooit zo ver gekomen.


Reactie schrijven

Commentaren: 0